شمعدانی

به نام خدا

سلام

نمی دانم مشکلات فردی من و بیان آن در وبلاگ شمعدانی تا چه اندازه می تواند برای آگاه کردن مخاطبانمان تاثیر بگذارد و تا چه اندازه می تواند مسائل جامعه معلول ما را بیان کند. بازتاب مطلب قبلی برایم جالب بود. از نقد و همراهی و همدردی و بیان تجربیات در چند پیام کوتاه.

فکر می کنم بد نیست گاهی عزیزان خواننده بتوانند لایه های تودرتوی زندگی افراد با شرایط خاص را مطالعه کنند تا بتوانند در رویارویی با آنها در جامعه دچار تردید نشوند.

مطلب خانم نگین حسینی - مطلع از مسائل معلولین ـ در وبلاگ  روز + نامه  در روز  شنبه، 1 بهمن به عنوان راه درازي است جدا از بعد ادبی و احساس آنی و فردی ایشان این واقعیت تلخ را بیان میکند که جامعه به سختی می تواند با معلول همراه شود. زيرا  برای این مواجه آموزشهای لازم را ندیده است.

معلولين نيز بي تقصير نيستند من كمتر ديده ام حركتي اصولي براي نشان دادن واقعيتهاي خود به مردم را برنامه ريزي نمايند. هر چه بوده كليشه و كليشه و كليشه

كه ما مي توانيم اما هرگز از نمي توانيم هايمان چيزي نگفته ايم تا شناختي صحيح از خود به جامعه بدهيم. براي خودم هم اين نوشته عجيب است.

اما مطمئن هستم كه بايد آنگونه كه هستيم معرفي شويم نه آنگونه مي خواهند يا مي خواهيم.

...............................................

می توانید نفهمید غمم را

بی تقاوت بگویید عجیب است

..............................

گنجيشكك اشي ‌مشي ـ  لب بوم ما مشين ـ بارون مياد خيس ميشي ـ برف مياد گوله ميشي ـ  ميفتي تو حوض نقاشي

.................