شمعدانی

سلام
صبح اولين برف زمستاني تمام بيرون پنجره اتاق كارم را سپيد پوش كرد. دامنه هاي زيباي البرز به رنگ فرشتگان؛ ولي عمر برف زياد نبود چند ساعتي شايد و بعد مه بود كه تمام پنجره را پوشاند و هنوز نيز هست.

اين شعر  از سلمان هراتي ـ هر كجا كه هست خوش باشد ـ تقديم به شما همراه هميشگي شمعداني ؛ اين گل كوچك و زخمي

وقتی ابر صمیمی شد
پایین می آید تا لمس ،
من با یک لفظ صمیمی
صدایش می زنم
ای مه !
تن تو از رطوبت کدام بخشش آسمان خیس است ؟
در او پچ پچی پنهانی می گذرد
انگار از کرانه های خیلی دور
/ آمده است
آوازی می خواند
می فهمم این جهانی نیست ؟