آقای ملاقلي پور هم رفت
به نام خدا
سلام
آقای ملاقلي پور هم رفت. / ساده و بي سر و صدا / بدون آن كه كسي را خبر كند.
اما آقاي ملاقلي پور عزيز.
پريشب شنيدم كوله را بسته ايد به راه رفت زده ايد خواستم بگويم چرا بي ما؟
مي دانيد؛ من و دوستان من از كنار " ميم مثل مادر " شما به سادگي نگذشتيم. حيف كه بدون اطلاع قبلي رفتيد. مي خواستيم برايتان گل و شيريني بياوريم . مي خواستيم دستان را ببوسيم. براي اينكه حرف ما را زديد. از زحمات مادرهاي ما گفتيد. از مصائب دنيا گله كرديد. از سختي هاي راه؛ راههاي كج و معوج اين دنياي سياه. به نظرم بد نيست اين دم آخر به شما بگويم كه : شما لطف خدا براي بچه هاي معلول ما بوديد.
آقاي ملاقلي پور
شايد همه تماشاگران فيلم ميم مثل مادر شما ، مثل من اين سئوال در ذهن شان مانده باشد كه شما اين احساس صادقانه و با صفاي كودكانه را دهه پنجم زندگي از كجا به دست آوريد؟ چه شد كه اينقدر به دردهاي ما نزديك شديد؟ مثل ما شديد . آخر مي دانيد به قول آقاي امين پوركه گفته اند " دردهاي چامه و چكامه نيستند تا به رشته سخن درآورم" . من در تمام لحظات فيلم به اين حس آشناي شما فكر مي كردم كه چگونه توانسته ايد آن را دريابيد.
خوش به حالتان كه رفتيد. به مادر سلام برسانيد. بگوييد التماس دعا ....
این وبلاگ به مسایل پیرامون معلولین و مشکلات پیش روی آنها می پردازد. شمعدانی تلاش می کند تا خودباوری را در وجود معلولین زنده نگه دارد. محمد رضا دشتی نویسنده این وبلاگ است